Hier volgen enkele concrete punten en voorstellen om de klimaatcrisis te beheersen.

De EU stelt zich als koptrekker op om eind 2009 nieuwe, bindende klimaatafspraken te maken in VN-verband, tijdens de mondiale conferentie in Kopenhagen. Dit Kopenhagen Protocol beoogt de gemiddelde temperatuurstijging op aarde tot 2 graden te beperken. Daartoe moet de mondiale uitstoot van broeikasgassen vanaf 2015 gaan dalen en in 2050 zijn teruggebracht tot maximaal de helft van de uitstoot in 1990.

De EU geeft het goede voorbeeld met een Groene New Deal. Onderdeel daarvan is een klimaatpact dat de EU-doelstelling voor 2020 verhoogt van 20 tot 40% uitstootvermindering. Voor 2050 streeft de EU naar een vermindering van minstens 90% ten opzichte van 1990. Er komen snelle en effectieve sancties tegen lidstaten die zich niet aan hun klimaatverplichtingen houden.

De EU voert een diplomatiek offensief om te bereiken dat andere industrielanden in het Kopenhagen Protocol vergelijkbare verplichtingen aangaan en dat opkomende ontwikkelingslanden toezeggen hun economie zo energiezuinig mogelijk te ontwikkelen.

Het Protocol schept een internationaal klimaatfonds voor steun aan ontwikkelingslanden bij duurzame energie en aanpassing aan klimaatverandering. De EU heeft in dat verband een historische verantwoordelijkheid die ze moet opnemen. We steunen in dit verband het concept van ‘Greenhouse Development Rights’. Het idee is dat de rijken, uit alle landen, betrokken moeten worden in de reductiedoelstellingen, terwijl aan mensen die onder een bepaald welvaartsniveau zitten het recht op ontwikkeling moet gegarandeerd worden. Om dit mogelijk te maken moeten de industrielanden hun intellectuele en materiële knowhow uitgebreid ter beschikking stellen voor milieuvriendelijke techniek.

Het Protocol schept een financieringsmechanisme voor de bescherming van bossen. Dat richt zich ook op behoud van biodiversiteit en betere levensomstandigheden voor de lokale bevolking, waaronder inheemse volkeren. Het behoud van de biodiversiteit is een cruciaal element in een mondiaal klimaatbeleid. Bossen en veengebieden kunnen grote hoeveelheden CO2 binden en reguleren zo het klimaat op natuurlijke wijze. De verstoring van deze waardevolle ecosystemen versterkt de klimaatverandering verder. Het is daarom nodig om de bescherming van de bossen in de internationale klimaatonderhandelingen te betrekken. De vermindering van de wereldwijde ontbossing is ook financieel een van de gunstigste manieren om aan klimaatbescherming te doen. De import van tropisch hout moet verboden worden wanneer de herkomst niet betrouwbaar kan vastgesteld worden. De EU heeft nood aan bindende regelgeving om de oerwouden te beschermen.

De EU treedt op tegen concurrentievervalsing door landen die niet meedoen aan het nieuwe klimaatprotocol. Zij verplicht importeurs van energie-intensieve producten uit deze landen tot het kopen van emissierechten of het betalen van een CO2-importheffing.

Het klimaatpact legt vast dat minimaal 0,25% van het Bruto Europees Product naar het internationale klimaatfonds gaat. De Europese bijdrage kan onder meer komen uit de opbrengsten van een evt. CO2-importheffing en uit een deel van de opbrengsten van geveilde emissierechten.

Popularity: 7% [?]